Περί Κλακαδόρων
Τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες των εταιρικών στελεχών στις παρουσίασεις νέων προϊόντων κ' υπηρεσιών προισταμένων τους στις εταιρείες που εργάζονται, φέρνουν στο μυαλό μου μία κακοστημένη σκηνή θεάτρου, με ατάλαντους ηθοποιούς, κακογραμμένο σενάριο και απαίδευτους θεατές που δεν παρακολουθούν την βαρετή πλοκή του έργου αλλά χειροκροτούν όταν πέσει η αυλαία.
Από την άλλη πλευρά η συνθηματολογία που χρησιμοποιούν τα πολιτικά στελέχη, στα πολιτικά συνέδρια μου θυμίζει τη συνθηματολογία που χρησιμοποιούν οι κάφροι και οι ταραξίες των γηπέδων. Κάποιος παίχτης της ομάδας τους κάνει μία κίνηση προσωπικής επίδειξης και εντυπωσιασμού, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για μία πράξη άνευ ουσίας για την αλλαγή του αποτελέσματος του αγώνα. Οι ταραξίες ζητοκραυγάζουν κ' εξυβρίζουν τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας, η οποία συνήθως τους κερδίζει εντός έδρας και με μεγάλη διαφορά μάλιστα.
Δεν ξέρω εαν υπάρχουν σύγχρονες, επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες οι οποίες υποστηρίζουν ότι το επικοινωνιακό αυτό τέχνασμα προσελκύει ψηφοφόρους και καταναλωτές. Ούτε γνωρίζω εάν υπάρχουν αξιόπιστα επιστημονικά ευρήματα που υποστηρίζουν ότι το επικοινωνιακό αυτό τέχνασμα βοηθάει τα στελέχη-κισσούς να αναρριχηθούν στην κομματική ή την εταιρική ιεραρχία. Αυτό που ξέρω όμως είναι, ότι μου χαλάει την αισθητική.